Foundation

Het doel van de Stichting Promotie Lusitano is;

de bevordering van de kennis van het Lusitano-paard, de Klassieke Rijkunst en de Portugese cultuur in algemene zin en in de ruimste zin van het woord.

De Stichting tracht dit doel onder meer te bereiken door het stimuleren van onderwijs met Lusitano-paarden, het stimuleren van fokkerij met Lusitano-paarden, zulks met inachtneming van de doelstellingen van het hoofdstamboek in Portugal (Associação Portuguesa dos Criadores do Cavalo Puro Sangue Lusitano), een en ander door Lusitano-paarden en andere middelen in te zetten voor educatieve doeleinden.

De Stichting kan ondersteund worden door;
a. bijdragen, subsidies en fondsen
b. inkomsten voortvloeiende uit activiteiten van de Stichting
c. hetgeen door erfstelling, legaat of schenking wordt verkregen
d. alle andere op wettige wijze verkregen baten

Motivatie;

Ruim vijfendertig jaar geleden overleed mijn moeder aan een verschrikkelijke vorm van kanker. Door de paarden bleef ik overeind en werd ik behoed voor drugs en andere verslavingen. Het gaf me kracht om door te gaan, om zelf verder te leven en Liefde voor de natuur te houden. Dit bleek later, na een zeer creatief leven, de motivatie om met paarden te gaan werken. Ik wilde het Geluk, het Evenwicht en de Kennis, die ik door de paarden vond, delen. Ik ben nog steeds dankbaar voor de hulp, die ik daarbij kreeg. Portugal bracht zon en kleur in mijn leven. Het Licht dat ik daar aantref reikt tot mijn ziel. De combinatie van de Lusitano's met deze elementen hebben mij opnieuw de weg naar het Positieve doen terugvinden...

Gemma van Dijk

Een treffend citaat uit "Waarom lacht de Boeddha?" van Mark Magill, Rainbow Pocket 834, ISBN 90-417-0621-6, pagina 60-61;

Het wilde paard temmen

We proberen het wilde paard van de geest te temmen en voor ons te laten werken. Het is in staat tot flitsende prestaties, maar we hebben het nog niet beteugeld.

Ik heb jarenlang paarden gehouden op het platteland. In mijn luie stoel gezeten bedenk ik nu dat paarden houden weinig verschilt van het oefenen van je geest. Je hebt een dartel veulen tegenover je. Je ziet jezelf al op het dier zitten en over de heuvels rijden om de zon langzaam onder te zien gaan. Je geeft de jonge hengst te eten, verzorgt het dier en houdt zijn gezondheid in de gaten, maar je moet het paard ook temmen. Dit kan op een ruwe of een bedachtzame manier. Mensen spreken vaak over een paard breken, en ik heb dit gezien. Als dat de enige manier was om mijn doel te bereiken zou ik paarden liever de vrijheid geven. Maar het ìs niet de enige manier.

Het paard is best bereid om te leren. Maar je moet zijn aandacht niet overvragen. In het begin is leren vermoeiend voor het paard. Je moet op tijd de teugels laten vieren.

En je moet de omstandigheden in de gaten houden. Paarden zijn gewoontedieren - ze kunnen door nieuwe dingen van streek raken en afgeleid worden. Je moet daar alert op zijn en niet denken dat het paard zonder reden plotseling koppig of onberekenbaar is geworden. Je manier van omgang met het dier - waar je staat, hoe je beweegt en wat je zegt - wordt onmiddellijk opgepikt. Een paard is in feite een uitmuntende spiegel van je gemoedstoestand, maar dan moet je eerst oog krijgen voor zijn reacties.

Als je met geduld te werk gaat, zie je na enige tijd resultaat. Je kunt duidelijk merken dat het paard geniet van het leren. Het komt je tegemoet bij het hek. Misschien stopt het zelfs zijn neus in het halster omdat het weet dat er nieuwe avonturen wachten buiten de hekken van de paardenbak.

Je neemt de tijd voor geduldige oefeningen omdat je van anderen hebt geleerd dat ze tot resultaat leiden en omdat je met eigen ogen ziet dat dit zo is. Ze houden rekening met de aard van het paard én de ruiter. Mits met toewijding en zorg uitgevoerd, brengen ze het verlangde resultaat. Je hebt je tijd niet verdaan. Op een mooie avond kijk je boven op de heuvelrug uit op de rozerode wolken in het westen. Jullie beiden - paard en ruiter - delen het avondrood, kalm en vredig, als waren jullie één.

LogXite CMS 3.1

TOP